Wandelen in Hardangervidda: het grootste bergplateau van Noord-Europa

De hemel is strakblauw. Mijn rugzak klemt zich stevig aan mijn rug vast. Zweetdruppels lopen langs mijn voorhoofd omlaag en vallen vanaf het puntje van mijn neus op de grond. Als ik achterom kijk schijnt de zon recht in mijn gezicht. Een trein glijdt het station van Geilo binnen. Zijn het nieuwe wandelaars? Of is niet iedereen die uit de trein stapt in Geilo van plan om enkele dagen te wandelen en wildkamperen op de Hardangervidda? Als ik weer voor me kijk zie ik dat de stilstaande stoeltjeslift dichtbij is. En ik weet dat als ik daar eenmaal ben, dat het meeste klimwerk erop zit voor vandaag. Dan sta ik op het grootste bergplateau van Noord-Europa: de Hardangervidda.

Het avontuur

Wandelen in de Noorse natuur sprak al lang tot de verbeelding voor mij. Het is juli 2018 als het zover is. Ik ga een paar dagen wandelen in Hardangervidda. In mijn eentje. Bepakt met een rugzak van bijna 20 kilo, waarin alles zit wat ik nodig heb voor de komende dagen: kampeerspullen, kleding, eten en wandelkaarten. Vanuit Oslo reis ik per trein naar Geilo. Vervolgens wandel ik van Geilo naar Finse, vanwaar ik de trein terug naar Oslo pak. Een machtig mooi avontuur dat ik iedereen aan kan raden!

Wandelen Hardangervidda

Het stijgende pad is veranderd in een pad dat zich golvend een weg door het landschap baant. Mijn bovenbenen verraden dat de weg nog altijd meer omhoog dan omlaag loopt. Het geluid van mijn ademhaling en de drukdoende vogeltjes is het enige wat ik hoor. Verder is hier niets of niemand. De wind blaast in mijn rug, waardoor het nóg stiller aanvoelt. Over een smal pad, afgebakend en overwoekerd door struiken aan weerszijden, baan ik me een weg door de natuur. De uitgestrekte vlakte van de Hardangervidda is door een kleine heuvel voor mij nog verborgen. Maar dan zie ik over de heuvel heen een wimpel in Noorse kleuren wapperen. De wimpel is het kruin van de bemande Noorse hut Hakkesetstølen. Voor mij het teken dat ik écht op de Hardangervidda ben beland. De komende dagen wandel ik via de hutten Tuva, Heinseter, Rauhelleren, Stigstuv en Kjeldebu naar Finse.

Aan het water

Het uitgestrekte landschap imponeert. Groen, rotsen, mossen en water. Een vruchtbaar maandlandschap. De lucht nog altijd helder en blauw. Een zwakke wind koelt mijn bezwete lijf snel af. Als ik mijn jack aantrek rommelt mijn maag. En dat ondanks dat ik in Geilo nog een pasta met Noorse zalm op heb. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het al bijna 22.00 uur is. Dat verklaart de honger. En de middernachtzon verklaart dat het niet als 22.00 uur voelt. Ongeveer 500 meter verderop zie ik een groot meer liggen. Ik besluit hier mijn overnachtingsplek te zoeken. Een perfecte plek om nog een maaltijd te maken voor ik ga slapen.

wildkamperen hardangervidda noorwegen
Wildkamperen aan een meer in nationaal park Hardangervidda

Alleen op de wereld

Als ik in de ochtend mijn tent openrits kijk ik uit over het meer. Het achtergronddecor bestaat uit bergen van rots en sneeuw. Het terrein waar ik mijn laatste dagen doorheen trek. Maar hiervoor neem ik een omweg. Na mijn havermout en koffie begin ik vol energie te wandelen. Het goed begaanbare pad kronkelt als een single track over de vidda (hoogvlakte). Heuvelachtig terrein verbergt regelmatig waar het pad naartoe loopt. De nieuwsgierigheid naar wat zich achter iedere heuvel bevindt, jaagt me telkens heuvelop. Onderweg geniet ik van schitterende uitzichten. Vanaf Ustetind, een punt op 1.365 meter hoogte, heb je bijvoorbeeld een perfect zicht over een deel van de Hardangervidda. Met helder weer heb je zelfs kans om de Gaustatoppen te zien! De Hardangervidda is een omgeving waar je jezelf kunt resetten. Waar je je gedachten de vrije loop kunt laten gaan en waar je je alleen op de wereld waant. Tijdens het wandelen in Hardangervidda zag ik meer schapen dan mensen, en nóg meer muggen. In en bij de hutten vind je gelijkgestemden. Wandelaars die zich ook vergapen aan het landschap.

Het achtergronddecor bestaat uit bergen van rots en sneeuw
schapen hardangervidda
Onderweg zie ik meer schapen dan mensen
uitzicht hardangervidda
Tijdens het wandelen wijzen o.a. steenmannetjes je de weg

Arctisch landschap in Hardangervidda

De wandelreis vordert. Het besef van tijd verdwijnt. De taaie grassen worden vaker afgewisseld met rotsen. Het achtergronddecor van bergen van rots en sneeuw ligt binnen handbereik. Steeds meer hindernissen komen op mijn pad. Snelstromende rivieren met smeltwater en sneeuwvelden doorkruisen mijn pad. De westenwind jaagt over de ijskap Hardangerjøkulen en wordt steeds guurder. Ik heb het gevoel dat ik me door een écht Arctisch landschap beweeg. En ik vind het geweldig! De zwarte rotsen, witte sneeuw en wolkenluchten zorgen voor imponerende beelden. Het is meer klimmen dan dalen. De hutten zijn schaars in dit gebied. Evenals de plekken om een tent op te zetten.

Taaie grassen en vegetatie gaat langzaam over naar rotsen en sneeuw
hardangervidda arctisch landschap
Het landschap verandert van groen naar wit
hardangervidda arctisch landschap
Een meer van smeltwater

Eindstation Finse

Na een lange wandeldag worden de rotsen weer langzaam vervangen door grassen. Vanaf mijn laatste kampeerplek zie ik in de verte mijn eindstation liggen: Finse. Een dag later ben ik na een ochtend wandelen in Finse. Terug in de beschaafde wereld. Praten met mensen, douchen, het drogen van kleren en eten in een warme hut. Het voelt als een warm bad. En Finse is enkel te voet, per fiets of per trein bereikbaar. Met de trein reis ik een dag later terug naar Oslo. Dwars door de Hardangervidda. Een decor waar ik de afgelopen dagen onderdeel van was. En hopelijk nog vaker onderdeel van ben in de toekomst.

Wil jij wandelen in nationaal park Hardangervidda en heb je hier vragen over? Laat het me weten!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *